Facebook
...............................................PRZEZ CHRYSTUSA, Z CHRYSTUSEM I W CHRYSTUSIE, PRZEZ WIARĘ I CHRZEST DO ŚWIADECTWA ......................................
........................"Powinno się być jak chleb, który dla wszystkich leży na stole z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i nakarmić się jeśli jest głodny." - "Patrzę na Jezusa w Jego Eucharystii. Czy jego miłość obmyśliła coś jeszcze piękniejszego? Skoro jest Chlebem i my bądźmy chlebem. Skąpy jest ten, kto nie jest jak On." - ŚW. BRAT ALBERT
.........................................................1917 - 2017
piątek, 15 wrzesień 2017 09:29

24. Niedziela Zwykła (A) – Siedemdziesiąt siedem razy

Oceń ten artykuł
(1 głos)
jezu-ufam-tobieJako uczniowie Chrystusa przyjmujemy Jego słowa z dzisiejszej Ewangelii z wiarą. Ale czy bez oporów?
Są przecież wśród słuchaczów Bożego słowa ludzie, którzy noszą w sercu pamięć żywą i ciągle bolesną, wyrządzonej im i nie naprawionej krzywdy: ludzie, którzy lata całe spędzili w więzieniach, obozach, na wygnaniu i w nędzy, za przynależność narodową, za przekonania, za wyznawanie wiary; porzucone żony i opuszczeni mężowie nieraz po latach wiernej i ofiarnej miłości zostawieni z dziećmi jak niepotrzebna rzecz; ludzie oszukani, zdradzeni, wykorzystani, zwiedzeni obietnicami i przysięgami, odtrąceni przez najbliższych, krzywdzeni po stokroć razy.
Wszyscy słyszymy słowa Chrystusa: Masz przebaczyć wyrządzane ci krzywdy nie raz, nawet nie siedem razy, jak chciał św. Piotr (a znaczyło to dla niego, Izraelity, po prostu bardzo wiele razy), ale siedemdziesiąt siedem razy. Siedemdziesiąt siedem — czyli według miary, jaką wobec ciebie stosuje sam Bóg. Ograniczony i słaby człowiek zostaje wezwany i zobowiązany do przebaczania na miarę i wzór Boga, do naśladowania Boga nieskończenie świętego, dobrego i miłosiernego. Przebaczajcie, mówi Chrystus, ponieważ Bóg wam przebacza. Odpuszczajcie ludziom ich winy wobec was, tak jak wasz Ojciec w niebie wam odpuszcza grzechy.
Popatrzmy więc, jak Bóg, Stwórca, Pan i Ojciec ludzi, przebacza im grzechy. Przebaczenie Boże to zgładzenie grzechu, wymazanie winy na zawsze i całkowicie, tak, że już jej nie ma. Bóg przebaczając sprawia swoją wszechmocą, że wina człowieka przestaje „istnieć na zawsze. Korzystamy nieustannie z tego przebaczenia wszechmogącego Boga. Rozgrzeszenie w Sakramencie Pokuty jest wymazaniem całkowicie z mego życia winy, zaciągniętej wobec Boga. Tyle razy już nam przebaczył i wiemy, że tak będzie i w przyszłości. Bóg, który każe nam przebaczać siedemdziesiąt siedem razy — sam to czyni pierwszy: „On pierwszy nas umiłował” (1 J 4, 19).
Być może, powie ktoś, że winy, które nam Bóg odpuszcza, nie są tak wielkie, jak te, które nam każe przebaczać. Jestem uczciwy, nie kradnę, dochowuję słowa — a zostałem okradziony, zdradzony, oskarżony fałszywie. Moje grzechy są małe w porównaniu z krzywdami, jakie mi wyrządzono.
Najmilsi! Przed nieskończenie świętym Bogiem nikt nie może stanąć, jak tylko w poczuciu, że jest niewypłacalnym dłużnikiem. „W grzechu poczęła mnie matka moja” (Ps 51, 7) — powie znany psalm pokutny. Pojawiliśmy się na świecie, obciążeni dziedzictwem grzechu pierworodnego. Wszyscy zgrzeszyli — mówi św. Paweł (Rz 3, 23). Jesteśmy ludźmi małej wiary, nie ufamy całkowicie Bogu. naszą miłość wydzielamy Bogu i ludziom bardzo skąpo. Dzisiejsza przypowieść Chrystusa mówi nam prawdę o sytuacji każdego z rias wobec Boga. „Przyprowadzono mu jednego, który był winien dziesięć tysięcy talentów … nie miał z czego ich oddać” (Mt 18, 24—25). Nikt nie jest w stanie wypłacić się Bogu za wymazanie grzechu pierworodnego, za łaskę, która nas przemieniła w dzieci Boże, za ciągłe, bez granic, odpuszczanie naszych codziennych niewierności i grzechów. Bóg ma prawo wymagać od nas, byśmy darowali naszym winowajcom sto denarów.
Czy jednak warunkiem przebaczenia nie jest żal i poprawa winowajcy? Czy nie powinien on najpierw powiedzieć: „Miej cierpliwość nade mną, a oddam tobie?” (Mt 18, 26). Przecież warunkiem, by Bóg mi przebaczył jest mój żal za grzechy i postanowienie poprawy. A jeśli ten, kto mi wyrządził krzywdę, nie żałuje tego? To prawda, że zgładzenie winy przez Boga wymaga żalu, ale i to prawdą jest, co mówi św. Paweł: „Chrystus umarł za nas, gdyśmy jeszcze byli grzesznikami” (Rz 5, 8). Znak przebaczenia — śmierć Chrystusa na krzyżu — został nam dany, zanim pojawiliśmy się na świecie, przed naszymi grzechami. Już wtedy przebaczenie Boże ogarnęło cały świat. Bóg swym przebaczeniem uprzedził grzechy ludzi.
I spójrzmy jeszcze na Chrystusa wiszącego na krzyżu. Fałszywie oskarżony, skazany na śmierć jako złoczyńca, sponiewierany, wyszydzany w chwili konania: Hej, ty, zejdź z krzyża, a uwierzymy Tobie (Mt 27, 40). Chrystus odpowiada na to: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą co czynią” .(Łk 23, 34). Nie tylko sam przebacza, choć o to nikt Go nie prosi. On, jako człowiek, prosi Boga o przebaczenie swym winowajcom. To jest coś więcej niż przebaczenie z ludzkiego serca: to jest umieszczenie winowajcy w sercu nieskończenie miłosiernego Boga. Tego też oczekuje i wymaga od nas, swych uczniów. Miłosiernego przebaczania na podobieństwo Boga. Przebaczania, które uprzedza żal ze strony winowajcy. Przebaczenia, nie mającego granic — siedemdziesiąt siedem razy. Przebaczenia, wymazującego we własnym sercu winę bliźniego, który, choćby działał w nienawiści, ostatecznie nie wie, co czyni. Przebaczenia, które przynosi prawdziwie boskie szczęście. Bo Bóg jest szczęśliwy w swym miłosierdziu i człowiek ma przedsmak nieba, gdy przebacza z serca.
I po to, byśmy byli miłosierni i przebaczający jednoczy się z nami w Komunii Św.; w Komunii stanowimy z Chrystusem jedno ciało, także to, wydane na odpuszczenie, na przebaczenie grzechów.
Mamy przebaczać jak Bóg, ponieważ zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga i wezwani do udziału w życiu Boga nieskończenie miłosiernego.
Czy odczuwam w swojej relacji do bliźnich potrzebę przebaczania? Pomyślę dziś o mojej postawie przebaczania w sposób szczególny wtedy, gdy będę odmwiał słowa Modlitwy Pańskiej: "Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom". AMEN
 
 
 
Czytany 363 razy

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.